Bewegingsverhalen

“Het leek alsof iedereen doorging en ik in mijn eentje achterbleef…”

Het is vreselijk om niet meer te kunnen doen wat je het allerliefste doet. Ik danste al sinds ik kon lopen. Als ik dans vergeet ik alles om me heen, ik ga er helemaal in op. Maar een jaar geleden was ik steeds vaker moe en ging ‘s middags in bed liggen. Ik ging daardoor minder vaak naar dansles.

Mijn ouders konden me eigenlijk niet helpen en ook de huisarts en de kinderarts wisten niet waardoor het kwam. Ondertussen kreeg ik er steeds meer last van. Was ik de hele dag doodmoe terwijl ik ‘s nachts niet kon slapen. Ik wilde niet meer naar school, bleef steeds vaker ziek thuis. Ik zag mijn vriendinnen  ook steeds minder. Het leek alsof iedereen doorging en ik in mijn eentje achterbleef. In de klas kon ik me niet concentreren en haalde daardoor ook steeds slechtere cijfers.

Toen ik voor  de zoveelste keer naar de kinderarts ging ben ik echt ingestort. Heb lopen huilen dat ik weer een normaal leven wil. Iedereen om me heen houdt rekening met me en is echt heel lief voor me, maar ik wil weer normaal naar school en kunnen dansen. Toen ben ik doorgestuurd naar een fysiotherapeut.

Ook daar kwam niets uit. Daardoor werd ik echt wanhopig. Het leek of ik in een draaikolk terecht was gekomen waar ik niet meer uit kon. Na nog een paar onderzoeken zonder resultaat werd ik doorverwezen naar een kinderfysiotherapeut die gespecialiseerd was in mijn soort klachten en samenwerkt met een kinderpsycholoog.

Het eerste dat ze daar tegen me zeiden was: “De moeheid die je voelt is echt, je verzint het niet, en wij gaan je helpen.” Dat was al zo’n opluchting, alleen al de bevestiging dat ik niet gek was. Eerst moest ik zorgen dat de moeheid niet mijn leven beheerste, maar dat ik de moeheid beheerste. In het begin heb ik vooral heel veel gepraat. Ik kreeg een strak oefenschema die ik zelf mee kon bepalen. Mijn begeleiders voelden precies aan wat ik nodig had. Mijn motivatie kwam terug en ik voelde me langzaam sterker en fitter. De vermoeidheid verdween langzaam. Ik kon school steeds beter volhouden en uiteindelijk weer volledig naar school.

Het was af en toe niet makkelijk. En ik ben er ook nog niet. Maar er zijn dagen dat ik er al helemaal niet meer aan denk. Ik kijk weer vooruit. Thuis en op school gaat het stukken beter. En over een maand heb ik mijn eerste optreden in drie jaar.

Ja. Ik dans weer.

 

*Dit is een fictief verhaal en dient ter inspiratie. Alle overeenkomsten met bestaande personen berust op toeval.

Bewegingsverhalen